TOP
Met name in het Duitstalige gebied is er in de verslavingszorg wel aandacht voor de 'pleasure machine' theorie uit de [integratieve bewegingstherapie].
In dit verband vind ik het zinnig als daar ook wat informatie over geef. Want juist bij verslavingen en bij regelmatig gebruik van middelen ligt het risico van de pleasure-machine gedachte op de loer.
Is mijn lichaam een "Pleasure Machine" (PM)*)note waar ik nog een orgasme uit probeer te persen, nog een nacht te weinig slaap uit trek (consumptiegedrag) of houd ik rekening met mijn organische ritme? Probeer ik mijzelf constant in een harnas persen of mag ik af-en-toe eens uit de band springen? Heb ik de beperkingen van mijn lichaam geaccepteerd of probeer ik het op te zwepen tot iets dat ik eigenlijk niet meer kan? Eet ik alleen maar lekker of eet ik ook gezond? Ken ik de lichamelijke kant van mijn emoties of beschrijf ik mijn emoties voornamelijk nog in termen van "onrust"? Het zijn allemaal aspeten van de manier waarop ik met mijn eigen lichaam om ga. Als ik naar mijzelf kijk. Heb ik dan een lichaam of ben ik (ook) een lichaam.In de integratieve bewegingstherapie gaan we ervanuit dat je ook je lichaam bent. Dat het meer is dan een machine waar je middelen in kan gooien om te doen wat je jezelf voorgenomen had. Je bent ook jouw levende lijf met alle onmogelijkheden en met alle mogelijkheden van dien.
De zogenaamde ['frustratietolerantie' uit de RET] wordt ook sterker door een pleasure machine aanpak. JE zou kunnen zeggen dat frustratie een gevoel is dat ontstaat wanneer het verschil tussen de bereikte situatie en de situatie die je jezelf voorgenomen had te groot wordt. Op het moment dat ik mij had voorgesteld, bijvoorbeeld, dat ik verwacht een halve marathon te gaan lopen zonder dat ik daar veel voor getraind heb, dan is de kans groot dat ik mij na een drie- viertal kilometers toch behoorlijk gefrustreerd begin te voelen over de lengte van die kilometers als je ze lopend moet afleggen in plaats van comfortabel in de auto.
Nou is dit een beetje een open deur als voorbeeld. Maar voorstelbaar is dat ik mij gefrustreerd kan voelen over de mate van vermoeidheid wanneer ik een nacht te weinig heb geslapen of te veel heb gedronken. Maar als ik nou iedere keer mijn vermoeidheid wegslik met uppers, weg snuif of anderszins chemisch probeer weg te werken dan zal ik na verloop van tijd het gevoel krijgen dat vermoeidheid een "héél erg vervelend gevoel is waar ik snel wat aan moet doené" (lees: gebruiken). Want het, op zich normale, gevoel van vermoeidheid is voor mij een abnormaal en frustrerend gevoel geworden.
Wanneer ik meer ervaring heb in het waarnemen van mijn lichaam als een biologisch en organisch systeem dan zal ik het minder raar vinden dat ik de volgende dag zo moe ben en het zal mij ook minder storen als ik mij een beetje brak voel als ik gisteren onverstandige (maar misschien wel leuke) dingen heb gedaan.
Wat gebeurt er met iemand die gedurende een langere tijd telkens middelen gebruikt om het verloop van zijn/haar emoties bij te sturen. Je kunt je voorstellen dat deze mensen uit het oog verliezen hoe het normale verloop van emoties zal zijn. Wanneer ik telkens als ik boos word mijn gevoelens rem door een halve fles wijn weg te werken dan zal ik na verloop niet meer zo helder weten hoe dat nou eigenlijk verloopt... boosheid. Of wanneer ik iedere keer dat ik angstig ben mijn bange gevoelens overschreeuw door mijn brein met cocaïne op te fokken dan zal ik niet zo goed weten hoe lang dat nou duurt... angst. Ik zal minder vertrouwd raken met het verloop van, op zich normale, emoties.
Wanneer je jouw lichaam als een soort machine bent gaan ervaren waar je naar believen van allerlei middelen in kan gooien zodat de gewenste (emotionele) situatie verkrijgt, waar je van allerlei alcoholische of andere versnaperingen in kunt kieperen om jouw beleving van jezelf of van de wereld om je heen te veranderen, dan verlies je daarmee ook het idee van het normale verloop.
Enerzijds wordt het hebben van emoties daardoor bedreigender omdat het meer onvoorspelbaar voelt wanneer je merkt geëmotioneerd te zijn.
Aan de andere kant zal het natuurlijk ook zo zijn dat de normale reacties van de omgeving gemist zullen worden. Want wanneer ik verdrietig ben dan zal ik troost uitlokken bij de mensen om mij heen. Wanneer ik boos ben is er (hopelijk) enige angst voor mijn boosheid en zal men minder geneigd zijn om dst opnieuw uit te lokken. Maar wanneer ik mijn verdriet of mijn boosheid weggebruik dan heb ik er misschien even niet meer zo'n last van. Ik zal ook geen enkel signaal aan mijn omgeving hebben gegeven. Bijgevolg zal daar dus ook niets veranderen. De dingen die me boos maken zullen blijven gebeuren en bij de dingen die verdrietig maken zal mijn geliefde niet weten dat ik kan worden getroost.Ik maak in mijn werk met mensen die langduriger middelen gebruikt hebben regelmatig mee dat zij van enkele (of alle) emoties niet meer weten hoe het voelt dat een emotie een begin, een verloop en een einde heeft. Het voelt slechts als "onrust" en er is geen ander woord meer voor. Er kan dus niet meer over gesproken worden en het wordt zelfs lastiger voor jezelf om er zinnig over na te denken als je niet meer weet wat er eigenlijk met je aan het gebeuren is.
Spanningsvolle periodes worden ook vaak aangekondigd door lichamelijke signalen. Wanneer iemand met een spanninghoofdpijn beter leert leten op de spanning in de schoudergordel zal ie vaak eerder voelen dat er beter even een tandje kan worden teruggeschakeld omdat ie er anders zeker van kan zijn dat er straks weer een dijk van een hoofdpijn aan staat te komen.
Mensen die hun lichaam als pleasure-machine gebruiken, die zullen vaak deze vooraankondigingen missen (de zogenaamde [prodromen]). Het gevolg daarvan is dat die, op zich al wat onduidelijke (zie [eerder]), emoties ook geen aanloop lijken te hebben. Spanningen zullen, net als emoties, een sterker ['zwart-wit karakter'] krijgen. Zo voel ik mij normaal, relatief rustig en zó voel ik mij ineens vervelend gespannen. Overvallen door het gevoel. Dat idee dat je overvallen bent heeft natuurlijk weer gevolgen voor de manier waarop je die spanningen beoordeeld.
Duidelijk zal zijn dat het verstandig is om er bij stil te staan dat je niet alleen een lichaam hebt. Je bent ook je levende lijf. Natuurlijk kan je er soms eens voor kiezen om jouw beleving van de realiteit en van jezelf eens een beetje te veranderen af-en-toe. Dat behoort tot de mogelijkheden van deze tijd. Het gaat er alleen om dat daarmee wel in de gaten houdt hoe je jouw ideeën over jouw eigen biologie aanpast als je niet uitkijkt... één van de eerdere stappen in het proces van verslaving (de [risico-fase]). Ik zeg niet dat je risicoloos moet leven maar het is wel handig om geïnformeerd te zijn iver de risico's die je loopt.
- *)Gehrke C
- Ich habe einen Körper. München '81: Mathes&Seitz
- ...terug naar de tekst
![[^]](../pics/pylupsml.gif)
Auteur (Copyright): Hans R. J. West
| zelfhulp diskette "ik en mijn verslaving - self management" |
Mag ik je mijn nieuwe project van harte voorstellen:[http://www.stopookmetdrinken.nl], ook wel bekend onder [CompuCoach Self Management Alcohol]...
Nog niet helemaal af maar serieuze bezoekers zijn welkom voor een testfase!
These pages, and all contents, are Copyright © 1996-2005 by
(New Media), Utrecht, Holland.
All rights reserved.
![[wegwijzer]](../pics/kompas.gif){kind=small} |
Wegwijzer op deze HelpDisk |
 HelpDisk.nl |
![[HelpDisk]](../pics/smlhelpd.gif){kind=small} |
Home-page van deze HelpDisk | |
![[antwoorden]](../pics/lampje.gif){kind=small} |
Inhoudelijke vragen |
![[ design by: H @ n s ]](../pics/dsignhns.gif){kind=small}
