| Vooropgesteld:
Wij proberen met deze pagina niet onverstandige seks aan te moedigen. We willen alleen niet meedoen aan het zwijgen omdat wij denken dat dit gevaarlijk is. Wij denken dat het niet werkt om "alles maar te verbieden". Een 'heksenjacht' maakt alleen maar dat het probleem ondergronds en alleen maar verder escaleert. Wij pleiten hier niet voor bandeloze sex. Maar de 'oplossing' om het maar gewoon te verbieden is geen haalbare kaart meer. Ontkenning werkt niet! Wij denken dat informatie kan helpen om verstandige keuzen te maken. Wij hopen hiermee u te helpen. |
| Als u verwacht dat u zich zou kunnen storen aan de inhoud van deze WWW-pagina of wanneer je minderjarig bent, dan verzoeken wij uitdrukkelijk om eerst onze 'disclaimer' te lezen door hier disclaimer te selecteren. |
![[Q]](../pics/q.gif){kind=small}
uestion: Wat is nou het verschil tussen counseling en coaching, therapie, training en supervisie op het gebied van 'kink'?
Daar zijn nog wel wat dingen over te zeggen. Zoals "wat is eigen aan seksuologie?", het verschil tussen therapie over seksualiteit en sex 'als therapie' of second opinions.
Vooropgesteld: Soms wordt in een therapie- of coachingtraject het onderwerp "kink" 'verheven' tot een behandelpunt dat 'genezen' moet worden, soms gaat de hele begeleiding eigenlijk alleen nog maar 'daar' over, soms wordt er met licht ongemak omheen gepraat. Het kan prettig zijn als het gewoon gezien kan worden voor wat het is: een onderdeel van jouw leven. En zoals ieder menselijk aspect kunnen daar voor- en nadelen aan kleven waar je helder naar kunt kijken.
Coaching hoeft niet per sé over jouw lifestyle-gevoelens te gaan. Maar het scheelt wel als jouw coach niet van jouw gevoel opkijkt
Dat noemen we "kink-aware" begeleiding.
Allereerst: Seksuologie is (nog) niet echt een beschermd beroep. Dus er is nog al wat discussie over onder de professionals. Het is in ieder geval een beroep waar een hoop mensen een beetje schamper over doen in het openbaar (maar er ondertussen best graag eens even een gesprekje zouden hebben)...
Seksuologie wordt ook wel eens 'sextherapie' genoemd. Maar dat vind ik niet zo'n handige term omdat een hoop mensen in de prostitutie hun (M/V) diensten onder die naam aanbieden.
Want waar het hier om gaat is, dat op het gebied van seks (of sexuele problemen) aan de ene kant lichamelijke kanten zitten maar tegelijkertijd net zo goed psychologische dingen een rol spelen. Je kan die twee niet echt uit elkaar houden. Normaal al niet maar zeker niet op het terrein van de seksuele problemen. Wanneer iemand zich dus als seksuoloog voorstelt dan mag je van hem/haar verwachten dat er dus niet alleen lichamelijke kennis is. En ook niet alleen psychologische. Maar dat iemand op beide terreinen heeft gestudeerd.
Helaas (!) moet ik hier nog een open deur intrappen omdat er nog steeds therapeuten blijken te zijn die uit het oog verliezen dat zij zelf ook menselijk zijn en niet tijdig hun eigen behoeften onderkennen...
...en dus een (seksuele) relatie beginnen met hun patiënt(e).Inmiddels is er onder alle serieuze therapeuten consensus over:
Sex en hulpverlening (zoals supervisie, counseling, therapie) moeten vermengd worden!
Als jij jezelf hierin herkent (als patiënt/cliënt òf als therapeut) dan raad ik jou sterk aan om even contact op te nemen.
Natuurlijk zijn er hele goeie hoeren (M/V) waar iemand zijn hart kan uitstorten (overigens: voor mij is 'hoer' geen negatieve term, het is een beroep). En zeker zou het voor een aantal mensen heel helend kunnen zijn als zij eens uitgebreid zouden vrijen met iemand. En een aantal bieden hun diensten ook aan onder de naam sex-therapie. Maar laten we wel wezen. Daar gaat het in eerste instantie om de prostitutie. Als dat wordt omgedraaid of als daar op een andere manier onzuiver me om wordt gegaan, dan blijkt dat op den duur eigenlijk altijd tot problemen te leiden.
Ook weer een open deur maar ook een waarschuwing: een therapeut is ook maar een mens.
Een waarschuwing die helaas noodzakelijk is omdat een aantal therapeuten dit soms dreigen te vergeten. En ik hoef, geloof ik, niemand te herinneren hoe gevaarlijk het is als mensen zich übermensch' gaan voelen. Het gevaar is dat de therapeut de normen en waarden voor zijn/haar eigen leven vertaalt in woorden als "ziek" en "gezond". En juist bij een taboe-beladen onderwerp als seksualiteit (dat in opleidingen vaak theoretisch besproken maar weinig op persoonlijk niveau uitgewisseld wordt) gebeurt dit vaak. Veel therapeutische 'scholen' gaan toch (ondanks zichzelf) uit van de gedachte dat iemand zal 'genezen' als ie 'begrijpt wat ie voelt'. Terwijl we waarschijnlijk allemaal wel weten dat onze seksuele beleving bar weinig te maken heeft met ons denken. Dat is informatieverwerking die op een heel ander niveau afloopt. Men gaat er (impliciet) vanuit dat alle mensen hetzelfde zijn: "als je maar geen traumatische dingen meemaakt in je leven dan groeit iedereen op tot rechtgeaard heterofiel". Dus als een vrouw zich aangetrokken voelt tot een andere vrouw, als iemand geil wordt van beide geslachten of van bondage of van de gedachte om met meerdere partners tegelijk de liefde te bedrijven, of leren slipjes, of pantoffels met hoge hakjes, van een footbalteam of tepelklemmetjes, van luiers tot strakke rubber omhulde lijven... er is altijd een 'reden' voor. En dus wordt er door sommige begeleiders véél tijd en aandacht besteedt aan het zoeken naar die 'reden'... terwijl er ondertussen maar bar weinig aandacht is voor de individuele problemen van een mens met 'aparte' behoeften of kinky fantasieën in een wereld die (in ieder geval bij daglicht) alles als vuilnis bestempelt. Hoe maak ik mijn eigen ethiek waarbinnen ik verantwoord met mijn eigen kink kan omgaan?
Dan heb ik het hier ook over de vraag: "wat voor begeleiding?"
Er zijn bibliotheken volgeschreven over dit onderwerp dus ik verwacht niet volledig te zijn op deze ene page. Maar ik denk wel dat ik wat licht kan laten schijnen op het probleem. Het terrein van de counseling, therapie, training en supervisie is een gebied dat veel raakvlakken heeft.
Om daarin scherpe scheidslijnen te willen trekken is niet alleen ondoenlijk, het is ook onverstandig. Je creëert daarmee 'gehakkel' over de vraag of een bepaalde manier van werken bij de ene groep hoort of bij de andere, terwijl zij in beide voor kan komen.
Dat betekent echter niet dat dit één groot vaag gebied hoeft te blijven. Er is heel duidelijk sprake van heldere verschillen in de centrale aandachtspunten waar dan het werkgebied a.h.w. omheen ligt. Er is dus sprake van overlap en soms kan bijvoorbeeld een training duidelijk maken dat een bepaalde mate van supervisie of counseling wenselijk is. Maar de centrale doelstelling bepaalt het aandachtsgebied.
Trainingen worden over het algemeen in groepen gegeven rond een bepaald probleem dat een groep mensen in hun werk of in hun leven tegen komt. Bij trainingen is het evenwicht tussen 'kennis' en 'kunde' van belang. Vaak wordt in organisaties of bedrijven geprobeerd om problemen op te lossen of wordt de kwaliteitsverbetering nagestreefd door middel van kennisoverdracht met behulp van een lezing, boekjes of folders. Vaak wordt er daarbij onvoldoende stil gestaan bij het verschil tussen 'weten hoe het moet' en 'het in de vingers krijgen' of 'praktische ervaring opdoen'. Een extra investering in de overdracht van informatie compenseert echter het tekort niet op het gebied van het 'ervaren'. Zo kan ik bijvoorbeeld nog zo veel theorie geven over 'het omgaan met spanning door...' maar dat vervangt nooit het nut van in de praktijk uitgevoerde oefeningen. Trainingen hebben juist tot doel om beide aspecten aan bod te laten komen. Voorbeelden hiervan zijn het ervaren van items als afstand-nabijheid in therapie of verkoop, seksualiteit en ziekte, het praktische omgaan met items als discriminatie, agressie, afhankelijkheid of grensoverschrijding. Trainingen vereisen over het algemeen een groepsgrootte tussen de 8 à 25 personen die met (en van) elkaar willen leren.
Supervisie kent verschillende vormen individuele supervisie of groepssupervisie. Tijdens supervisie reflecteer je op de praktijk van jouw werk. Het kan zijn dat je als beginner wilt leren hoe jij in jouw vak staat maar het kan ook zijn dat je als ervaren professional toch telkens tegen bepaalde items 'op botst' of dat je jezelf wilt oriënteren over een bijsturing van jouw carrière. Waar liggen jouw sterke kanten, wat zijn jouw lacunes. Niet dat je alle antwoorden van de supervisor moet (willen) verwachten Nee, supervisie helpt je ze zelf te vinden door samen te kijken naar de manier waarop je werkt.
Zo kan je er tijdens supervisie bij voorbeeld op worden in gegaan welke dingen je voelt bij de uitvoering van je werk. Daarbij gaat het er dan niet om dat je in jouw verleden gaat speuren naar 'hoe 't zo gekomen is'. Dat zou weer eerder bij counseling horen of (bij het diepere 'graafwerk') therapie zijn.
We kennen waarschijnlijk allemaal wel het klassieke dilemma tussen het hoofd en het hart (en om het voor ons dan nog wat gecompliceerder te maken: er is ook nog sprake van een lijf met zijn/haar mogelijkheden en onmogelijkheden, behoeften en wensen..). Iedereen maakt in het werk wel mee dat het soms heel moeilijk is om die drie op één lijn te krijgen. Het werken met collega's, hoger geplaatsten of klanten/cliënten loopt niet altijd vanzelf en heeft dan aandacht nodig.
Dat kan in een groep (groepssupervisie) zijn waarin je bijvoorbeeld gezamenlijk aan de slag gaat om optimaler om te gaan met een bepaald probleem dat je allemaal tegen komt (voel je de overgang naar 'training'?). Maar er kan ook sprake zijn van problemen in de samenwerking tussen teams of wrijvingen in nieuwe samenwerkingsverbanden zoals dat bij voorbeeld vaak gebeurd bij fusies. Begrip voor gevoelens en gevoel voor elkaars begrippen zal dan voorop staan in de supervisie.
Supervisie kan ook individueel gegeven worden. Met een andere bril (of juist met meerdere brillen) kijken naar problemen die er op jouw werk ontstaan kan soms zicht geven op nieuwe oplossingen. Ook komt in de individuele supervisie vaak het juist genoemde klassieke dilemma aan bod. Gevoelens die er nou eenmaal zijn maar niet (mogen) worden uitgesproken, die kunnen op den duur behoorlijk schadelijk worden voor het werk. Veel voorkomend is bij voorbeeld het gevoel van aantrekkelijkheid of sexuele opwinding. Als daar onverstandig mee om wordt gegaan kan dat bijvoorbeeld uitmonden in seksuele relaties tussen hulpverleners en cliënten/patiënten of tot een aanklacht die gaat over seksuele intimidatie. Juist wanneer er niemand is waar je mee kunt spreken over de gevoelens die tijdens jouw werk ontstaan dan kan zich dat op den lange duur tegen je keren. Vermoeidheid en 'burn out' is een ander voorbeeld.
Er is dan ook een toenemende trend onder de verschillendste soorten professionals om met een zekere regelmaat, of juist intermitterend bij problemen, zichzelf supervisie te gunnen (of via werkgevers te organiseren) om zelf te zorgen voor kwaliteit*)note op de lange termijn.
Waar supervisie zich richt op de beleving van het werk, houdt counseling daar niet op. Bij counseling kunnen persoonlijke problemen aan de orde komen. Deze kunnen ook op het werk tot uiting komen. zodat het heel goed mogelijk is dat er tijdens counseling gesprekken over jouw manier van werken wordt gepraat. Maar dat hoeft niet per sé.Want werken is maar een deel van jouw leven. Andere gebieden als relaties, jouw (kinky?) seksualiteit, emoties of normen & waarden kunnen gebieden zijn waar jij eens met een professional over wilt praten.
met een, zoals dat tegenwoordig heet, kink aware (non-judgemental) professional.
Bij counseling zal daarbij dus de nadruk op het hier-en-nu liggen. Natuurlijk is het daarbij onvermijdelijk dat ook jouw verleden om de hoek komt kijken omdat het vaak belangrijk kan zijn om te begrijpen hoe de dingen zo gegroeid zijn in jouw leven.
Coaching is een begeleidingsvorm die zich vaak wat meer toespitst op het dagelijkse leven. Wat moet er wanneer gedaan worden om op een goede manier om te gaan met de dingen die jij lastig vindt. Dat kan zijn dat het lastig is om vorm te geven aan jouw kink. Maar meer dan dat zal het vaak juist gaan om de vraag wat je moet doen en wat je moet laten om jouw kink een plaats te geven in jouw leven naast de andere aspecten van jouw leven. Hoe ga je aan de slag met niet kinky vrienden, hoe angstig moet je zijn dat kink met jouw werk interfereert. Wat betekent jouw kink voor partnerkeuze of voor jouw agendaplanning van de weekends.
Hoe verhouden zich mijn fantastiën tot de andere rollen in mijn leven en hoe voorkom ik dat het één overschaduwd wordt door het ander.Natuurlijk zal je aandacht hebben voor "hoe je in elkaar zit" en "waar dat vandaan komt" maar over het algemeen zal je bij het coachen meer kijken naar de vraag "hoe ga ik hier zo goed mogelijk mee om in de praktijk (van mijn leven)" en minder op de vraag "hoe kom ik hiervan af?"
Net is al wat aan bod gekomen hoe je tegen 'therapie' aan kunt kijken. Over het algemeen kan je zeggen dat therapie meer dan counseling en coachin gericht is op genezing. Een verandering van delen van de persoonlijkheid. Heel vlot en ongenuanceerd gezegd (want over elk van deze paragrafen zijn boeken vol geschreven): therapie heeft de bedoeling 'dieper' te gaan... verder te graven naar oorzaken achter de problemen.Over de verschillende vormen van therapie zijn dus ook weer bibliotheken vol geschreven. Maar om toch wat duidelijkheid in die wir-war te brengen kan je er wel catagorieën aanbrengen.
Net is al wat aan bod gekomen hoe je tegen 'therapie' aan kunt kijken. Over het algemeen kan je zeggen dat therapie meer dan counseling gericht is op genezing. Een verandering van delen van de persoonlijkheid. Heel vlot en ongenuanceerd gezegd (want over elk van deze paragrafen zijn boeken vol geschreven): therapie heeft de bedoeling 'dieper' te gaan... verder te graven naar oorzaken achter de problemen.
Over de verschillende vormen van therapie zijn dus ook weer bibliotheken vol geschreven. Maar om toch wat duidelijkheid in die wirwar te brengen kan je er wel catagorieën aanbrengen.
Zo zie je bijvoorbeeld in de modernere 'Integratieve Therapie', zoals die aan de Vrije Universiteit aan Amsterdam wordt gedoceerd, dat non-verbale en verbale methodieken naast elkaar gebruikt worden.
- Duidelijk zal zijn dat je therapie in groepsverband kunt geven of dat je therapie individueel kunt doen. Bedenk dus eens wat jij wilt: wil je inderdaad met één iemand over jouw situatie praten of wil je juist wel eens contact met anderen die hetzelfde meemaken als jij?
- Je kan de therapie eerder richten op ondersteuning, of juist meer op ontdekkend.
- De therapie kan meer op het verleden gericht zijn of juist meer op het heden & toekomst.
- Een therapeut kan volgend zijn of juist meer directief.
- De houding van de therapeut kan eerder afstandelijk zijn of juist meer geïnvolveerd.
In de klassieke psychoanalyse bijvoorbeeld is de psychotherapeut als een spiegel. Hij zal proberen afstandelijk te blijven. Hij probeert bijvoorbeeld om niet te laten zien wat zijn eigen emoties zijn bij een onderwerp dat jij aansnijdt. En zal jou ook niet dwingen om het over een bepaald iets te hebben. Terwijl het bijvoorbeeld in de Gestalt therapie belangrijk wordt gevonden dat je als therapeut goed stil staat bij hetgeen jij zelf voelt bij een bepaald onderwerp en dat ook in de therapie inbrengt. Deze therapeuten zullen dus ook duidelijker zijn in hetgeen zij van jou verwachten en jou voorstellen doen (om het bijvoorbeeld over bepaalde onderwerpen te hebben).- Verder kan therapie verbaal zijn waarbij het dus in eerste instantie gaat om de dingen die je ergens over zegt. Maar meer en meer gebruiken therapeuten ook non-verbale technieken zoals beweging, aandacht voor het ademen, creatieve middelen.
Misschien (her)ken je dat mensen soms prachtig kunnen zeggen waarom het allemaal uit-ste-kend gaat... terwijl je op je klompen kunt aanvoelen dat er iets 'niet geweldig loopt' in hun leven. Maar hun verbale kwaliteiten kunnen dan zo goed zijn dat er geen speld tussen te krijgen is.
Juist omdat vaak voor 'kink' zo weinig aandacht is in opleidingen, is het terecht dat je als patiënt/cliënt een beetje nagaat welke instelling de behandelaar heeft, aan wie jij de donkere hoekjes van jouw ziel wilt gaan laten zien. Daarbij is het niet belangrijk dat hij jou in zijn eigen leven laat kijken maar het is terecht om daar op inhoudelijk niveau te vragen naar het mensbeeld dat de basis is van haar/zijn manier van werken. En het kan het waard zijn om voor jezelf te investeren in een second opinion.Een goede zoektocht gewenst in de wereld van begeleiding (en binnen jouw zelf)...
- *)even terzijde
- Op deze bladzijde moet mij, in het kader van supervisie, toch nog wat van het hart. Waarvan ik hoop dat de diverse therapie-opleidingen en de verschillende therapeuten het zichzelf aan zullen trekken.
Elders heb ik het al aangegeven maar het is belangrijk om aandacht te besteden aan de 'eigen wensen' van de therapeut. Er is vaak weinig begrip voor de therapeut die een (sexuele) relatie aan zou willen knopen met een patiënt(e)/cliënt(e).
En met het woordje "begrip" doel ik hier niet op 'de redenatie achteraf' ("maar dat moet u toch begrijpen waarom ik zo handelde") die soms als uitvlucht of soms als cognitie om een en ander te vergoelijken wordt ingezet. Nee, ik doel op een werkelijk begrip voor de moeilijke situatie waarin de behandelaar kan komen die in de therapie merkt dat hij gevoelens van opwinding of verliefdheid aan het ontwikkelen is naar zijn klant. De sterke overdrachtsgevoelens die kunnen ontstaan wanneer jouw eigen leven er soms even niet zo florissant uit ziet en tegenover jou zit een man/vrouw in de bloei van zijn/haar leven die (in het kader van de therapie, natuurlijk) tegen jou opziet.
Begrijp mij goed, dat is zeker geen ongewone reactie in therapie, het is geen reden voor angst en er is niks mis mee als daar op een goede manier mee wordt omgegaan. Maar als therapeut moet je dan wel goed weten wat er in jou zelf gebeurt en vooral...
dat moet je dan tijdig (h)erkennen!
Juist omdat in opleidingen nog altijd weinig echte (!) aandacht wordt besteedt aan dit onderwerp, is het vaak moeilijk om een professionele oprechtheid naar jezelf en jouw behoeften te ontwikkelen. Dat kan het van groot belang zijn om juist die (zo merk ik, vaak met schaamte beladen) behoeften niet 'weg te moffelen' voor jezelf maar in supervisie of een andere vorm voor jezelf in het daglicht te brengen, ernaar te kijken en ervan te leren en er ethisch mee om te gaan; verantwoordelijk naar jezelf en naar jouw clientèle.Gun jezelf wat je nodig hebt om je vak goed uit te kunnen oefenen.
- ...terug naar de tekst
![[^]](../pics/pylupsml.gif)
Auteur (Copyright): Hans R. J. West
These pages, and all contents, are Copyright © 1996-2005 by
(New Media), Utrecht, Holland.
All rights reserved.
![[wegwijzer]](../pics/kompas.gif){kind=small} |
Wegwijzer op deze HelpDisk |
 HelpDisk.nl |
![[HelpDisk]](../pics/smlhelpd.gif){kind=small} |
Home-page van deze HelpDisk | |
![[antwoorden]](../pics/lampje.gif){kind=small} |
Inhoudelijke vragen |
![[ design by: H @ n s ]](../pics/dsignhns.gif){kind=small}
inhoud: Hans
R.J. West
layout: H@ns
Copyright & Disclaimer , 20040805
TOP