TOP
Beginnelingen die heroïne toegediend krijgen reageren totaal anders op deze drug dan geregelde of langdurige gebruikers. De eerste injecties zijn vrijwel altijd onaangenaam: ze veroorzaken misselijkheid, duizeligheid, braken, onaangename sensaties in het hoofd, hevige jeuk (vaak over het hele lichaam, maar vooral in het gelaat). Het is net zo gesteld als bij beginnende rokers: je moet in het begin een hoop onaangename effecten op de koop toenemen voor je het 'genoegen kunt smaken' om verslaafd te raken. Bij voortgezette heroïnetoediening verdwijnen de bovengenoemde onaangename effecten echter vrij snel: er ontstaat "tolerantie" voor deze effecten. Geleidelijk aan leert de gebruiker de "euforie" kennen: een gevoel van onverschilligheid, een afwezigheid van allerlei onaangename gevoelens als pijn en verdriet, een gevoel van lichamelijk welbehagen. En eigenlijk is de lichamelijke verslaving op dat moment al aan het beginnen.
Bij injectie in een ader treden de hiervoor beschreven aangename effecten uiteraard zeer acuut op. Het gevoel zwelt op binnen enkele seconden. Deze genotvolle sensatie wordt door de gebruikers wel "de flash" genoemd.
Op het lichamelijke vlak hebben morfine en heroïne een groot aantal effecten, waarvan wij in het nu volgende een opsomming geven:
- Pijnstilling. Deze middelen behoren tot de meest effectieve pijnbestrijders die er in de geneeskunde bekend zijn. Mogelijk berust de pijnstilling voor een aanzienlijk gedeelte op het euforische effekt: men houdt tot op zekere hoogte de pijn, maar het onaangename gevoel dringt niet meer tot het bewustzijn door.
- Remming van de functies van het centrale zenuwstelsel (CZS) onder andere van de hersenen, met als gevolg sufheid, bij hogere dosis slaperigheid, bewusteloosheid en ten slotte de dood.
- Remming van de werking van het hart.
- Een beïnvloeding van het warmteregulatiecentrum heeft tot gevolg dat opiatengebruikers een iets lagere lichaamstempera tuur hebben dan niet-gebruikers. Junkies zijn dan ook over het algemeen vrij kouwelijk.
- Het afdempen van hoestprikkels. Zowel morfine als heroïne hebben dit effekt.
- Remming van het ademhalingscentrum. Als gevolg van dit effekt ziet men bij een overdosis heroïne of morfine een extreem langzame ademhaling optreden. Als gevolg van zuurstof tekort wordt de patiënt dan blauw-paars. Ademhalingsstilstand bij overdosis heeft de dood tot gevolg als niet spoedig ingegrepen wordt.
- Een daling van bepaalde hormoonspiegels in het lichaam, onder andere van de corticosteroïden ofwel bijschorsnierhormonen.
- Vernauwing van de oogpupillen.
- Een remming van de sexuele functies, een vermindering van de interesse in seksuele aangelegenheden, bij de man vaak impotentie en bij de vrouw het ontbreken ven de menstruatie.
- Een verminderde urineproduktie.
- Kramptoestanden van glad spierweefsel. Als gevolg van kramp van de maag-uitgang kan de passage van de maag naar de darm langdurig belemmerd zijn. Kramp van het gladde spierweefsel van galblaas en galwegen kan bij heroïneverslaafden een "galsteenaanval" nabootsen; velen zijn dan ook ten onrechte geopereerd. Kramp van de onwillige sluitspier van de blaas bemoeilijkt bij heroïne- of methadongebruikers vaak het urineren.
- Vermindering van de beweeglijkheid van de darmen, met als gevolg obstipatie. Dit is een opvallend en hinderlijk symptoom bij haast alle heroïneverslaafden. Bij lichamelijk onderzoek vindt de arts vrijwel steeds de zichtbare gevolgen van een langdurige harde ontlasting, in de vorm van aambeien, ofwel kleine scheurtjes in het slijmvlies van de anus, zogenaamde fissuren.
- Bij herhaalde toediening ontwikkelt zich tolerantie, met andere woorden: voor dezelfde effecten is een steeds hogere dosis nodig.
Opium wordt 'geschoven', dat wil zeggen door middel van een speciale bamboepijp gerookt. Een balletje rookopium wordt verhit; tegen de tijd dat het enigermate gaat pruttelen en spetteren is het voor gebruik gereed; door middel van een naald wordt het balletje naar het midden van de pijp gebracht, die vervolgens gereed is om in een of enkele teugen geïnhaleerd te worden.
Omdat het schuiven in het begin betrekkelijk lastig is, pasten onze druggebruikers een andere manier van toediening toe, waarbij de opium werd opgelost in hete koffie.
Dat wil zeggen gebruikers die de opium met water kookten (meestal op een lepel), vervolgens in een injectiespuit opgezogen en in een ader ingespoten.
Bij de komst van heroïne werd deze vanaf het begin hoofdzakelijk gespoten.Risico's spuiten
Het spuiten is zonder twijfel de gevaarlijkste manier van toediening. De risico's zijn bekend: Aderontsteking, bloedvergiftiging, geelzucht, AIDS, hartklepontsteking, abcessen, enzovoort.
Vele beginnende heroïnegebruikers spoten vroeger niet, maar snoven. Hierbij wordt wat heroïne die tot poeder is fijngemaakt vanaf de handpalm ofwel met een speciaal klein lepeltje in de neus gebracht en opgesnoven. Ook wordt door vele beginners het roken van heroïne toegepast: op een shagje wordt wat heroïnepoeder gedaan.
Sedert 1967 is, met de opkomst van het heroïnegebruik onder de Surinaamse Nederlanders, de methode van het 'chinezen' populair geworden. Hierbij wordt wat heroïne op een zilverpapiertje boven een lucifer of aansteker verhit. De heroïnedampen worden vervolgens door een dun kokertje geïnhaleerd.
De gebruiker ziet er 'stoned' uit. Hij heeft een merkwaardige uitdrukking in zijn ogen, gedeeltelijk veroorzaakt door de zeer nauwe pupillen. Verder wat geloken oogleden en een eigenaardige kille blik. Vaak is het gelaat wat slap met neerhangende mondhoeken. Voortdurend krabben in het gezicht met name aan de neus, in combinatie met de vermelde symptomen, is bijna bewijzend voor heroïnegebruik.
In de regel is de geïntoxiceerde passief en stil en wordt gemakkelijk geïrriteerd door gezeur aan zijn hoofd.
Tijdens de intoxicatie bestaat meestal een uitgesproken afkeer van alcoholhoudende dranken. Het bewustzijn is min of meer gedaald. Bij de zwaardere graden van intoxicatie bestaat natuurlijk altijd slaperigheid tot coma. Misselijkheid, braken en duizeligheid zijn beginnerssyptomen, waarvoor spoedig tolerantie optreedt. Hardnekkige obstipatie is algemeen. Slechte eetlust en vage bovenbuikklachten komen eveneens voor. Soms treedt kramp van de galwegen op, het bijbehorende pijnsyndroom is nauwelijks te onderscheiden van een acute galsteenaanval.
Bij patiënten die een lichamelijke afhankelijkheid ten opzichte van opiaten opgebouwd hebben, ziet men na staken van de opiatentoediening na enige tijd onthoudingsverschijnselen optreden. Bij opiaten met een korte halfwaardetijd, zoals morfine of heroïne, treden de eerste symptomen al op binnen een aantal uren na de laatste toediening; ze zijn de tweede of derde dag maximaal en nemen in de loop van de vierde tot zesde dag langzaam in intensiteit af.
De onthoudingssymptomen kunnen variëren van vrijwel afwezig tot zeer ernstig. In zeldzame gevallen levensbedreigend.
De symptomen van het opiatenonthoudingssyndroom zijn de volgende; een angstig, onrustig, wat ingevallen gelaat, klam en koud, grote ogen met wijde pupillen, een lopende neus, soms de hik, vaker voortdurend geeuwen, een gevoel van afwisselend warm en koud hebben, buikkrampen met veel winden laten en diarree, soms braken. Spierpijn en krampen in rug en benen. Kippevel (de haartjes staan overeind), toegenomen darmbewegingen, lichte stijging van pols, bloeddruk en lichaamstemperatuur.
Als na maximaal enkele weken de grove symptomen van de onthoudingsziekte zijn geweken, kan nog vele maanden een toestand bestaan die wel wordt aangeduid als verlengde abstinentie of post-detoxificatiesyndroom. De symptomen zijn:
- een overgevoeligheid voor zintuigprikkels,
- gemakkelijk huilen en andere emotionele reacties,
- prikkelbaarheid,
- snelle vermoeienis,
- verveling, een gevoel van leegte,
- depressiviteit.
Tijdens de verlengde abstinentie tracht de ex-verslaafde vaak verbetering in zijn eigen toestand te brengen door het gebruik van andere drugs. Tijdens het zelfstandige afkicken hoeft dit niet zo'n probleem te zijn maar het gebruik van alcohol en cannabisprodukten is met name in vele afkickprogramma's een groot probleem en op de langere termijn is het niet handig om daarin een uitweg te zoeken. Statistisch gezien wordt ongeveer 25% van de ex-heroïnegebruikers alcoholist.
Verlengde abstinentie heeft als hinderlijk symptoom een hardnekkige slapeloosheid die voor sommigen zo uitputtend voelt dat het zelfs regelmatig een reden is voor 'terugval' in gebruik, ook na lagere tijd.
Het klinisch beeld is als volgt:
- diepe bewusteloosheid,
- blauw-paars gezicht,
- zeer langzame ademhaling (bijv. 4-7 ademhalingsexcursies/min),
- zeer nauwe pupillen (vlak voor de dood worden de pupillen weer wijd!),
- lage tot afwezige peesreflexen.
Meestal lopen de luchtwegen snel vol, met het risico van verstikking. De bloeddruk is laag. Soms treedt longoedeem op, met name bij een heroïne-overdosis; dan is er een snelle ademhaling, roze schuim in de mond en over de longen zijn met de stethoscoop vochtige reutels te horen.
Opiaten hebben over het algemeen een gunstig effect-op-korte-termijn bij psychotische ziektebeelden (op de lange termijn werkt het echter behoorlijk tegen). De depressie in verband met de moeite om van de verslaving af te komen heeft menig junkie doen kiezen voor een min-of-meer bewust gezette 'O.D.' (overdosis). Zie ook: [afkickpsychosen].
Met schizofrenen, die heroïne gaan gebruiken, gaat het vaak een stuk beter met hun schizofrene psychose. Het ziet er niet naar uit dat de psychotische verschijnselen direct beïnvloed worden, doch de patiënt trekt zich er veel minder van aan: opiaten hebben namelijk een zeer sterk angstwerend effect. Paradoxaal genoeg echter kunnen er door dit gebruik ook weer psychotische aanvallen worden opgeroepen (zeker tijdens de afkick).
Afkickpsychosen zijn meestal van korte duur. De symptomen zijn grote angst en paranoïdie. Een enkele maal ontwikkeld zich een echte waan, bijvoorbeeld de waan achtervolgd of beïnvloed te worden. Een min of meer typisch symptoom is 'blauwzien': het is alsof men kijkt door een blauwe zonnebril.
Tijdens afkickpsychosen kunnen de patiënten depressief zijn; geslaagde zelfmoordpogingen zijn niet zeldzaam en komen met name voor in gevangenissen. De techniek is vrijwel steeds ophanging.
Bij heroïneverslaafden wordt ook op andere manieren geregeld depressiviteit gezien. Tijdens het afkickproces zelf maar ook na mislukte afkickpogingen treedt vaak depressie op. Depressie en zelfmoordpogingen komen veel voor bij verslaafden aan barbituraten (of aan gecombineerd gebruik van heroïne en barbituraten).
Veel heroïneverslaafden zijn vaak in een slechte lichamelijke conditie. Zij zijn ongelooflijk zorgeloos voor zover het hun lichaam en hun gezondheid aangaat. 'Stuf-hoertjes' ofwel 'heroïne-prostituees' laten zich zelden onderzoeken op geslachtsziekten, waardoor ze een bron van lues- en gonorroebesmetting zijn. Het financiële 'extraatje' dat bepaalde klanten nog altijd over hebben voor het levensgevaarlijke "kan het niet zonder (condoom)" maakt dat de kans HIV-besmetting véél groter wordt. Bij verslaafden over het algemeen zien we vaak: hoofd- en schaamluis, geslachtsziekten, aderontsteking en 'Australië-antigeen-hepatitis' (een besmettelijke vorm van geelzucht die via de naald van de ene op de andere gebruiker wordt overgebracht). Het gebit van de meeste verslaafden verkeert in een erbarmelijke conditie.
Bloedvergiftiging en hartklepontsteking alsmede longabcessen zouden in toenemende mate voorkomen bij heroïneverslaafden.
Als gevolg van naast een vat prikken of als gevolg van druk gedurende langdurige bewusteloosheid hebben verslaafden nogal eens zenuwletsel met als gevolg verlammingen. Brandwonden als gevolg van de onuitroeibare gewoonte met een brandende sigaret of 'joint' op bed in slaap te vallen zijn 'gewoon'.
Methadon (Symoron) is een synthetisch opiaat. Als gevolg van deze lange halfwaardetijd is methadon zeer geschikt om als vervangingsmiddel voor heroïne te dienen: in plaats van 4 à 6 maal per dag een dosis heroïne te hebben, kan de verslaafde gemakkelijk toe met een eenmaal daags toe te dienen dosis methadon. Een ander voordeel van methadon is, dat deze stof wel werkt indien het oraal ingenomen (gedronken): de verslaafde hoeft dus geen injecties meer te nemen in de aderen. Het belangrijkste voordeel van methadon voor de verslaafden is misschien wel, dat deze stof door behandelingsinstituten gratis wordt verstrekt, terwijl heroïne extreem duur is. Velen van hen blijven heroïne bijgebruiken voor de kick en gebruiken de methadon slechts om aan hun basisbehoefte aan opiaten tegemoet te komen. Bij een aantal methadonpatiënten gaat het scoren of het zich prostitueren dan ook gewoon door ondanks methadonverstrekking.
Methadon veroorzaakt geen beschadiging van weefsels of organen van het lichaam. Er zijn echter wel allerlei bijwerkingen, zoals een hardnekkige obstipatie, sterk zweten en jeuk (het laatste bij een te hoge dosis).
Op psychisch gebied geeft methadon een sterk gevoel van welbehagen (euforie) en een zekere vervlakking van het gevoelsleven. Bij beëindiging van een methadonkuur ziet men dan ook in de regel een in versterkte mate terugkeren van allerlei gevoelens en emoties, hetgeen kan blijken uit prikkelbaarheid, ongemotiveerde woede, overdreven emotionaliteit, huilbuien. De ex-gebruikers geven meestal aan dat allerlei zaken veel feller op hen afkomen. De geuren van een mooie lentedag kunnen een haast onverdraaglijke intensiteit krijgen, het gras is groener en de hemel blauwer dan normaal.
Over methadon bestaan bij het grote publiek vele misvattingen.
Men verwacht dat het makkelijk moet zijn om van methadon af te kicken "want het is toch een medicijn?"
Afkicken van methadon is zelfs veel moeilijker, omdat het veel langer duurt dan afkicken van morfine of heroïne. (Dit heeft onder andere te maken met de veel langere halfwaardetijd). Het aantal methadonverslaafden is met name in steden waar huisartsen nog makkelijk methadon op recept voorschrijven soms even groot of groter dan het aantal heroïneverslaafden. Omdat methadon de onthoudingsverschijnselen van een verslaving aan opiaten wegneemt bestaat er dan ook een levendige zwarte handel in methadontabletten.
Een andere misvatting over methadon is dat deze stof niet, zoals heroïne vergiftig zou zijn. Ook dit is niet juist; bij te hoge dosis is methadon zeker zo gevaarlijk.
Literatuur o.a.:
J.H. van Epen, De drugs van de wereld, de wereld van de drugs, Samson Stafleu, Alphen a/d Rijn/Brussel '88
Auteur (Copyright): Hans R. J. West
| zelfhulp diskette "ik en mijn verslaving - self management" |
Mag ik je mijn nieuwe project van harte voorstellen:[http://www.stopookmetdrinken.nl], ook wel bekend onder [CompuCoach Self Management Alcohol]...
Nog niet helemaal af maar serieuze bezoekers zijn welkom voor een testfase!
![[^]](../pics/pylupsml.gif){kind=small}
These pages, and all contents, are Copyright © 1996-2005 by
(New Media), Utrecht, Holland.
All rights reserved.
![[wegwijzer]](../pics/kompas.gif){kind=small} |
Wegwijzer op deze HelpDisk |
 HelpDisk.nl |
![[HelpDisk]](../pics/smlhelpd.gif){kind=small} |
Home-page van deze HelpDisk | |
![[antwoorden]](../pics/lampje.gif){kind=small} |
Inhoudelijke vragen |
![[ design by: H @ n s ]](../pics/dsignhns.gif){kind=small}
