TOP
Één van de meest lastige problemen van het meemaken van een opvoeding is dat je wordt opgevoed door een ander. Een ander die er dus andere ideeën op na houdt dan jij.. in ieder geval ná de puberteit denk jij als volwassen mens waarschijnlijk heel anders over de dingen die jij denkt nodig gehad te hebben dan dat jouw opvoeders deden.
Nou is de kans niet onaanzienlijk dat die ouders dat ook doen inmiddels, daarom zijn veel mensen als opa en oma aanzienlijk leuker dan als vader en moeder maar dat is nou even hun probleem. Waar het hier om gaat is dat jij een jeugd hebt gehad die niet optimaal is verlopen.
Dat kan ik makkelijk zeggen want opvoeden is mensenwerk en mensen maken fouten. Dus ook tegen de mensen die zeggen: "mijn ouders hebben geen enkele fout gemaakt!" zeg ik: "Als je dat zo ziet, dan is de kans niet onaanzienlijk dat jouw ouders een foutje hebben gemaakt bij de opvoeding."
Het hoeven geen grote en ernstige fouten te zijn, dat kan natuurlijk wel, maar in ieder geval is het allemaal net voldoende geweest om jouw zo veel volwassenheid en begrip bij te brengen dat jij hier nu deze tekst zit te lezen.
Blijft het feit dat jouw ouders jou dingen hebben laten meemaken die je beter niet had kunnen meemaken of minstens zo vervelend, dingen niet hebben laten meemaken die je wel had moeten meemaken. Dat kan hun schuld zijn of het kan gewoon botte pech zijn geweest dat het zo is gelopen maar het feit blijft: het is niet vlekkeloos verlopen.
Nou is dat vlekkeloos verlopen op zichzelf natuurlijk ook weer een punt. Want als je nooit eens vlekjes meemaakt dan leer je ook niet hoe je zelf vlekken moet verwijderen uit je leven maar mijn punt zal duidelijk zijn: "Je hebt dingen meegemaakt die je achteraf liever niet had meegemaakt en//of je hebt dingen niet meegemaakt die je achteraf wel graag had beleefd." Dat kunnen kleinigheden zijn, dat kunnen grote heftige dingen zijn. Dat kan lichamelijk zijn of emotioneel of rationeel. Dat kan kortdurend zijn geweest of eenmalig, dat kan een jeugd lang hebben geduurd. Dat kan duidelijk zijn geweest of sluimerend op de achtergrond zodat je er met een beetje pech pas op je dertigste of veertigste levensjaar begint te begrijpen wat je hebt gemist.
Want daar gaat het toch vaak om. Om het missen.
Wanneer mij dingen zijn overkomen die niet hadden mogen gebeuren en die nooit zijn uitgelegd, dan heb ik niet alleen iets wèl meegemaakt. Minstens zo belangrijk is de veiligheid die ik niet hebt meegemaakt. Wanneer ik veel waardering van mijn ouders heb gehad voor alles dat ik voor ze deed omdat ze niet goed in staat waren om voor zichzelf te zorgen, dan heb ik toch veel onbezorgdheid niet gehad. Wanneer ik veel cadeautjes en spullen wel heb gehad om te maskeren dat papa of mama echt niet zou hebben geweten hoe zij mij oprechte aandacht zouden hebben kunnen geven, dan mis ik toch wel degelijk iets.
Dat gemis bestaat. Laat ik daar heel helder over zijn. Dat is iets wat je zo voelt. Dat gemis is in mij, dat voel ik als ik iets mis. In ieder geval op dit moment. Dus ik ga geen verhalen ophangen over de manier waarop die dingen kunnen veranderen in een leven en dat je daar later weer heel anders naar gaat kijken. Je mist wat je niet hebt gehad voor jouw gevoel.
En was dat nou maar duidelijk, dan was het nog niet eens zo'n probleem. Maar de ellende van dingen missen is dat je ze niet hebt gehad en dat je dus ook niet goed weet hoe jouw leven zou hebben kunnen wezen als jij het niet had gemist. Een mensen leven na een gemis is een beetje als de opmerking: "Ik kan mij niet herinneren dat ik iets vergeten ben!"
We kunnen fantasieën maken over de manier waarop ons leven er uit zou hebben gezien, we kunnen het bij anderen proberen na te vragen maar zij zijn altijd anders dan ik en hebben ongetwijfeld ook weer andere dingen gemist.
Voor sommige mensen is dat gemis als een gat in hun ziel dat voortduren trekt. Voor sommige mensen is dat gat in hun leven iets dat ingevuld moet worden. Door andere mensen, door dope (en ook drank is een doping), door ervaringen die vertellen dat het gemis niet bestaat. Het gemis dat is vaak zo sturen voor ons leven omdat we niet eens weten wat we missen.
En keer op keer maken we dus dezelfde onhandige fouten. Keer op keer zien we weer iets over het hoofd omdat we het missen dat ons is uitgelegd dat we daarop moeten leren letten. Telkens weer proberen we in ons volwassen leven op een volwassen manier om in te halen wat er destijds niet is geweest. Bij herhaling proberen we alsnog te krijgen wat we destijds niet hebben gehad.Daar is ook niet zo veel mis mee. Als het maar niet zo verrotte onbewust verliep. Als we het bewust zouden krijgen dan werd het makkelijker om te bekijken of het nog wel reëel is wat we voor ons zelf wensen. Als ik weet dat de veiligheid die ik wens niet in mijn volwassen leven te verkrijgen is maar dat ik die in mijn jeugd had moeten hebben dan kan ik er op een gegeven moment vrede mee hebben dat ik misschien wat meer sloten op mijn deur wil doen dan andere mensen die die veiligheid wel hebben beleefd maar dat het nou toch wat overdreven wordt als ik bezig ben om het vijfde Lipsslot op mijn deur te schroeven. Ik zeg er niks over.
Nee, ik pak de schroevendraaier en na de aanvankelijke opluchting van het vijfde slot blijf ik toch wat missen en vind mijzelf al snel terug in de winkel voor een zesde en daarna een zevende.. Ik blijf wat missen..
Ik blijf in het hier-en-nu op zoek naar de dingen die ik vroeger niet heb gehad. Dus ik kan mijzelf beveiligen met zwijgzaamheid of met sloten op de deur. Ik kan mijn partner de kop gek zeuren tot ik mij veilig voel. Maar mensen gaan trekken aan mijn zwijgzaamheid of vertrekken omdat ik nooit iets zeg. Mensen verwachten rijkdommen achter een deur met zoveel sloten of mijn partner wordt helemaal ziek van mijn gezeur of getreiter.
Ik krijg nooit waar ik naar op zoek was.
Tenminste nooit helemaal..
Want daar ligt wel een deel van de oplossing. Als ik eerst eens in de gaten zou krijgen wat ik niet heb gehad, zodat ik weet wat ik mis, dan zou ik misschien ook wel met minder tevreden kunnen zijn. Dan zou ik misschien zelfs.. mijzelf kunnen gaan geven wat ik niet heb gehad van mijn ouders.
Want, nee het is niet zo dat je niet kunt geven wat je niet hebt gehad. Sterker nog, soms geven juist de kinderen van ouders die niks gaven, aan hun eigen kinderen precies datgene wat zij hebben gemist in hun jeugd. Nog sterker nog, vaak geven ouders van kinderen aan zichzelf wat zij in hun jeugd hebben gemist door het te gunnen aan hun kinderen. Da's namelijk het aardige van de emotie liefde, dat kan je soms krijgen door het te geven. Niet doordat je het terugkrijgt nadat je het gegeven hebt. Nee, het gunnen is al voldoende. Weer een keertje nog sterker: de mensen die het geven om het terug te krijgen die ontvangen niks door het geven. Maar goed, dat is een zijspoor. Terug naar het onderwerp van het gemis.Hoe kom ik erachter dat ik niet weet wat ik niet weet. Hoe zie ik wat mijn blinde vlek zou zien als het geen blinde vlek was. Hoe kom ik achter mijn gemis?
Een hele aardige richting aanwijzing is voor veel mensen: het verwijt.
Niet onterecht hoor dat verwijt. Het bestaat. Net zoals het gemis bestaat. Ik ga het ook niet hebben over dat het verwijt niet zou moeten bestaan en dat het verwijt minder wordt als je kan vergeven, of zo. Veel mensen zijn zo druk bezig om de rust te scoren die er in die 'vergeving' zou moeten zitten dat ze er niet eens aan toe komen om erbij stil te staan wat ze nou eigenlijk missen. En doordat ze er niet bij stil staan blijven ze buiten zich zoeken wat ze missen in zichzelf, lopen daardoor keer-op-keer tegen dezelfde misstanden op en lopen heel nobel de één na de ander te vergeven en zichzelf en anderen pijn te doen.
Nee, ik ben altijd een grote voorstander van: "Doe iets MET (je) gevoel in plaats van AAN (je) gevoel! Maar doe er wel iets handigs mee.."
Zo ook hier. Ga eens voor jezelf na wat je verwijt. Wat je jouw ouders verwijt. Wat je jouw partner verwijt. Wat je jouw collega's verwijt. Wat je de hele mensheid verwijt of wat je God verwijt. Of wat je jezelf verwijt.
Wat is het nou dat ik verwijt?
Wat wordt mij niet gegeven. Wat zien de anderen niet, wat zie ik zelf steeds weer over het hoofd.Geeft de wereld jou geen rust omdat ie niet perfect is of geeft de wereld jouw geen uitdagingen om te verbeteren. Geven de mensen om jou heen jou niet de aandacht die jij nodig hebt of geef jij jezelf niet de ruimte om te vragen waar je behoefte aan hebt.. de ruimte om erbij stil te staan wat je nodig zou kunnen hebben.
Durf eens te kijken naar jouw verwijt en probeer eens te kijken naar het gemis dat daaronder ligt.
Er is een goeie kans dat je ziet dat het verwijt terecht kan zijn maar dat de oplossing van de vraag "hoe leer ik leven met dit gemis?" niet in het verleden te vinden is. Dat de oplossing van het gemis waarschijnlijk niet eens in het verwijt te vinden is, ook al is het nòg zo terecht.
Dat ik mijn fietsband heb lek gereden, dat los ik niet op door de spijker te verwijten. Ik zal fietsbanden moeten leren plakken.
En dat ik er dan verder handig aan doe om te kijken waar ik beter niet door het laag water kan rijden om te voorkomen dat ik daar spijkers vindt.. dat is al helemaal iets om mijn toekomst leuker door te maken. Sommige lekke banden hadden achteraf voorkomen kunnen worden door niet met laag water te gaan fietsen waar nog oude spijkers liggen te roesten..
Auteur (Copyright): Hans R. J. West
![[^]](../pics/pylupsml.gif){kind=small}
These pages, and all contents, are Copyright © 1996-2005 by
(New Media), Utrecht, Holland.
All rights reserved.
![[wegwijzer]](../pics/kompas.gif){kind=small} |
Wegwijzer op deze HelpDisk |
 HelpDisk.nl |
![[HelpDisk]](../pics/smlhelpd.gif){kind=small} |
Home-page van deze HelpDisk | |
![[antwoorden]](../pics/lampje.gif){kind=small} |
Inhoudelijke vragen |
![[ design by: H @ n s ]](../pics/dsignhns.gif){kind=small}
inhoud: Hans R.J. West
layout: H@ns
Copyright & Disclaimer , 20060803